๋ีJust a Simple One ...

เวลาที่คนเราดูข่าวเกี่ยวกับโรคภัยไข้เจ็บ หรือความสูญเสียจากข่าว

บ้างก็กลัว บ้างก็เศร้า แต่...มันก็แค่ไม่นาน  เพราะเป็นเรื่องไกลตัว เป็นเรื่องของคนที่เราไม่รู้จัก

แต่เมื่อความเจ็บไข้ที่ไม่ได้เป็นข่าวมาเยือน แต่เป็นเรื่องของคนใกล้ตัว มันสะเทือนความรู้สึกดีจริงๆ

หลานตัวเล็กๆ อายุขวบครึ่ง อายุน้อยกว่าลูกเรา 3 เดือน ผ่าตัด 7 ชั่วโมง เพราะเนื้องอกที่ตับอ่อน

หลังจากที่ต้องอยู่โรงพยาบาลมาก่อนหน้านี้นานเกือบ 4 เดือน จุกอกจริงๆ กับคำถาม...ถ้าเป็นลูกเราล่ะ?

 ฟูมฟาย? โทษฟ้าดินลำเอียง? มันคงไม่ได้ประโยชน์อะไร

 

วันนี้ยังโชคดีอยู่ที่ลูกแข็งแรงมาตลอด รู้สึกซึ้งกับคำว่า "ความไม่มีโรคเป็นลาภอันประเสริฐ"

แต่ถ้าวันหนึ่ง...มันเกิดขึ้น คงต้องยอมรับว่า

เราระมัดระวังที่สุดแล้ว...

เราทำดีที่สุดแล้ว...

เราป้องกันทุกวิถีทางแล้ว...

มันยังเกิด...มันเกิดเพราะอะไร

"บุคคลย่อมเป็นไปตามกรรม" คือคำตอบที่มีให้ตัวเองในใจ

คิดแบบนี้จะมีประโยชน์อะไร?

คงไม่ต้องมีคำอธิบาย...ทุกคนมีคำตอบอยู่ในใจตนเองอยู่แล้ว

บางทีเมื่อเป้าหมายเปลี่ยน ความคิดความรู้สึกก็เปลี่ยนไป

อย่างเราตั้งเป้าหมายว่า ชั้นจะต้องรีบไป เราก็จะขับรถด้วยความหงุดหงิด

แต่ถ้าเราลองตั้งเป้าหมายใหม่...

ขออย่าให้มีใครได้รับความเดือดร้อนกายใจจากการกระทำของเราเลย

เราจะขับรถระวังมากขึ้น มีน้ำใจมากขึ้น ให้อภัยมากขึ้น

...สุดท้าย เราเองที่มีความสบายใจเพิ่มขึ้น

วันนี้รู้สึกดีจัง

edit @ 22 Aug 2009 07:32:16 by Saran-nart

ผู้คนรอบข้างมากมาย

หัวใจยังคงอ้างว้าง

ไม่มีคนเดินร่วมทาง

มีเพียงความว่างข้างกาย

 

มองหาเพื่อนใจไม่ปรากฏ

น้ำตารินรดหยดเป็นสาย

เงียบเหงาว่างเปล่าเดียวดาย

สิ้นไร้ความหวังกำลังใจ

 

ท้อแท้อยากตายไม่อยากอยู่

ไม่รู้ชีวิตไปทิศไหน

ไร้เข็มชี้พานำทางไป

จากไกลคงดีกว่าที่เป็น

 

กดเบอร์บอกลาครั้งสุดท้าย

ก่อนลาลับหายไม่เห็น

ฝนในใจยังคงสาดกระเซ็น

เยือกเย็นเหน็บหนาวเข้าในใจ

 

"เป็นไงบ้างลูก"...แค่สั้นสั้น

สิ่งที่ใจไหวหวั่นก็สลาย

"แม่"...คำเดียวที่พูดออกไป

"ไม่เป็นไร" คือคำรับตอบกลับมา

 

"กลับบ้านของเราเถอนะลูก"

ผิดถูกที่ผ่านไม่ถือสา

แม่อยู่เคียงข้างเจ้านะลูกยา

อยู่ข้างเจ้าตลอดมาตลอดไป

 

ลูกไม่เคยเดียวดายในชีวิต

แม่เคียงข้างแนบสนิทไม่ไปไหน

เพียงแต่ลูกหลงลืมแม่เมื่อห่างไกล

เมื่อพบเพื่อนสังคมใหม่ในทางเดิน

 

ต่อจากนี้จะจำไว้ฝังในจิต

ในความคิดจะมีแม่ไม่ห่างเหิน

ร่วมฟันฝ่าร่วมต่อสู้ร่วมเผชิญ

เคียงข้างเดินแม้โดดเดี่ยวไม่เดียวดาย...

 

* สำหรับวันแม่ที่กำลังจะมาถึงในอีกไม่กี่นาทีนี้*